Opgelicht?! opgelicht-logo

meer NPO start
Opgelicht?!
  • Tara S.V., politica

    Tara S.V., politica

    Tara S. V., jaren geleden Tweede Kamerlid namens Groen Links en lange tijd hèt boegbeeld van de migranten in Nederland. In 2001 trad ze terug als Kamerlid. In een emotionele afscheidsbrief, die ze liet voorlezen door kamervoorzitster Jeltje van Nieuwenhoven, liet ze weten dat ze niet meer kon werken vanwege het feit dat ze kanker heeft en in de allerlaatste fase van haar leven verkeert.

    Maar niet alleen daarom kwam ze eind mei groot in het nieuws. Vrijwel tegelijkertijd onthulde het Algemeen Dagblad dat S. V. was verwikkeld in een aantal rechtszaken en financiële schandalen.

    En in juni laaide een nóg vervelender en nog ongelooflijker discussie op: met name in de Hindoestaanse gemeenschap, waarvan Tara S. V. deel uitmaakt, ging een steeds hardnekkiger gerucht dat het Kamerlid helemaal geen kanker zou hebben, maar haar ziekte zou voorwenden, bijvoorbeeld om de aandacht af te leiden van haar financiële wanprestaties. S. V. reageerde furieus. Het was natuurlijk ook een ongelooflijk verhaal, waaraan niemand aanvankelijk veel waarde hechtte

    Eerste signaal

    Toch kreeg ook Opgelicht?! al in januari een eerste signaal in die richting, van iemand uit de naaste omgeving van Tara S. V. We hebben de vrouw in kwestie - die anoniem wilde blijven - geïnterviewd en dat interview op band vastgelegd. Zij vertelde ons dat ze nooit in de ziekte geloofde, ze steekt haar handen er voor in het vuur dat S. V. niet ziek is.

    Opgelicht?! wilde na dit interview niet verder gaan met deze zaak omdat de beweringen van de anonieme bron door niemand anders bevestigd kon worden.  Maar toen raakten we in gesprek met maar liefst zes verschillende mensen en instanties, die onafhankelijk van elkaar niet geloven in de ziekte van het voormalig Kamerlid. Zij zijn er van overtuigd dat Tara S. V. de hele wereld voor de gek houdt en daarmee personen, instanties en zelfs goede doelen dupeert.

    Een portret

    Tarapatie S. V. wordt geboren in Springland, Brits Guyana, op 29 augustus 1948. Ze groeit op bij haar grootouders omdat ze een buitenechtelijk kind is: haar vader was een Creoolse Surinamer die korte tijd een relatie had met haar moeder. Ze komt als tiener naar Nederland als ze in Suriname uitgehuwelijkt dreigt te worden. In Amsterdam wordt ze, begin jaren tachtig, namens de CPN het eerste allochtone lid van de gemeenteraad. Ze profileert zich vooral als vertegenwoordigster van de migranten in Nederland. In 1994 komt ze namens Groen Links in de Tweede Kamer. Ze valt op door haar betrokkenheid en bevlogenheid.

    In 1998 wordt ze met een enorm aantal voorkeursstemmen herkozen als Kamerlid. Haar optreden als lid van de parlementaire enquêtecommissie die de Bijlmerramp onderzocht, in 1999, maakt haar bekendheid en populariteit nog groter. Ze maakt op iedereen een ijzersterke en gedreven indruk. Maar ze blijft eerst en vooral een gevoelsmens, niet alleen bezig met de politiek, maar ook met andere aspecten van het leven - en de dood. Ze wordt ineens gedwongen om zich werkelijk op de dood te gaan voorbereiden. In de zomer van 1999 ontdekt ze dat ze kanker heeft. Ze maakt dat nog niet direct bekend, maar een jaar later, op 22 juni 2000, is ze zo moe dat ze in een rolstoel de Tweede Kamer binnenkomt. Dan weet de hele wereld het.

    Vanaf eind 2000 komt ze nog maar nauwelijks in de Tweede Kamer. Ze werkt nog wel vanuit huis. Maar eind mei 2001 gaat dat ook niet meer en laat ze Jeltje van Nieuwenhoven de afscheidsbrief voorlezen. Ze wordt met veel vertoon uitgezwaaid. Ze krijgt een erepenning van de stad Amsterdam, vanwege haar enorme verdiensten. Er zijn diverse afscheidsbijeenkomsten voor haar georganiseerd. Minister Van Boxtel stelt zelfs een naar haar vernoemde prijs, voor mensen die zich inzetten voor de positieverbetering van vrouwen uit etnische minderheden.

    Tara S. V. heeft dan ook veel goeds gedaan. Ze was voortdurend voor goede doelen in de weer. Zo regelde ze een enorme subsidie voor Zami, een stichting voor migrantenvrouwen en deed ze van alles voor het Informatiesteunpunt Migrantenvrouwen. In de laatste fase van haar leven had ze een nieuw doel gevonden: de Ninash Foundation, een stichting die is opgezet door de in New York werkende Indiase hoogleraar filosofie Ashok Malhotra.

    The Ninash Foundation

    Ninash houdt zich bezig met het realiseren van diverse goede doelen, met name in India. Tara S. V. zou de voorzitster worden van een Nederlandse tak van de stichting. S. V. ging in september twee weken naar India, samen met onder andere Ashok Malhotra. Ze beloofde daar om jaarlijks een bedrag van 250.000 dollar naar de Foundation over te maken. Met dit geld zal er onder andere een computer centre opgestart worden en een high school. Daarnaast wordt met dit geld het Tara Vocational Center opgezet voor kansarme kinderen in India. De projecten worden direct gestart. Tara S. V. is immers stervende en de dankbare mensen in India willen haar graag nog laten zien wat er met haar geld wordt bereikt. Het Tara Vocational Center wordt geopend. Omdat het geld nog niet in India is, wordt het door diverse mensen en instanties geleend en voorgeschoten.

    Omdat Tara S. V. komt namens het Nederlandse parlement hebben de mensen in India alle vertrouwen in haar beloftes. Tara S. V. gaat zelfs nog een stap verder. In december 2000 beslist ze dat er na haar dood een Tara Family Fund moet komen, een pot met 10 miljoen gulden, bestemd voor goede doelen over de hele wereld. Uit haar eigen nalatenschap mag daarvoor twee miljoen worden gebruikt, haar oma zal 5 miljoen gulden storten en de rest van haar familie 3 miljoen. Zo zal het goede werk van Tara S. V. ook na haar dood doorgaan. Tijdens haar bezoek in India zegt ze: 'It would be a crime not to care about these children' en 'everything I have in Holland, I will share it with you'.

    Financiële problemen

    Prachtige beloften. Het eerste geld zou snel naar India worden overgemaakt. Maar de eerste kleine kink in de kabel kwam: de transfer van het geld werd steeds vertraagd. En heel langzaam begon het enorme voetstuk van het Kamerlid wat af te brokkelen. Al eerder bleek V. niet goed met geld om te kunnen gaan. In de jaren tachtig verdween er geld bij het Grenada-Kommitee in een periode dat S. V. daar penningmeester was. Negen jaar later werd de zaak onderzocht door een commissie, die concludeerde dat V. zichzelf niet had verrijkt, maar wel het volgende stelde: "Uit het onderzoek (...) blijkt van een verregaande slordigheid van mevrouw V. in financieel /administratieve zaken. De commissie heeft voorts de indruk dat mevrouw V. zich in onvoldoende mate bewust is geweest van haar verantwoordelijkheid bij acties en activiteiten die ook de publieke sector raken."

    Die conclusie dateert van 1994. In 2001 blijkt er niet veel veranderd, Tara V. heeft er in veel opzichten een financiële puinhoop van gemaakt. Er komen nieuwe feiten naar buiten: Tara S. V. zou voor Zami, ook een liefdadigheidsinstelling, een grote subsidie hebben geregeld bij de Novib. Maar als Zami bij Novib naar het geld vraagt, blijkt het hele verhaal daar niet bekend. Novib bevestigt deze gang van zaken. Maar ook prive-personen worden de dupe van haar beloftes.

    Computerdeskundige Annick Smit verrichtte diverse werkzaamheden voor V. Maar Tara weigerde te betalen, Smit won een gerechtelijke procedure in deze zaak. Een voormalige hartsvriendin van S. V. heeft ook een procedure tegen haar aangespannen. Zij zou nog 35.000 gulden te goed hebben. Tara S. V. bevestigt dat overigens op een bandopname. Een tweede voormalige vriendin claimt nog 10.000 gulden.

    Rond de jaarwisseling 2000/2001 wordt maar liefst drie keer beslag gelegd op de etage van Tara S. V. in Amsterdam, door de bank, door meubelbedrijf Lundia, en door de belastingdienst. Op de etage rust inmiddels een buitengewoon hoge hypotheek van 1,4 miljoen gulden.

    Tara S. V. heeft voornamelijk schulden. Dat er na haar dood miljoenen overblijven voor het Tara Family Fund, lijkt dus wel heel onwaarschijnlijk. Hoe zuur het ook is voor de Nederlandse gedupeerden, in India dreigen nog veel grotere gevolgen. De Indiase oprichter van de Ninash Foundation laat geëmotioneerd weten dat hij zijn projecten een voor een af ziet brokkelen.

    Vinod Bhagwandin en Wim Wijting, beide betrokken bij de Nederlandse tak van Ninash Foundation hebben er net als professor Malhotra alles aan gedaan geld van Tara S. V. te ontvangen.

    In december stuurt een Indiase prinses, Ganga, een mail naar Christine Reitzema, een beleidsmedewerkster van Groen Links die steeds aanwezig is als Tara iets doet in het kader van Ninash. Ganga heeft zelf geld voorgeschoten en schrijft, dat ze rekent op het geld van Tara. Zij heeft nu van haar eigen geld een aantal projecten voorgeschoten. Als het geld van Tara niet snel komt, zullen er in India grote problemen ontstaan.

    Twee maanden later stuurt Ashok Malhotra een mail aan dezelfde Reitzema. Hij maakt zich dan al grote zorgen en vreest voor de goede doelen als het door Tara beloofde geld niet snel komt. Maar in mei is er nog steeds geen geld. Wim Wijting van de Ninash Foundation belt veelvuldig met S. V., maar er is steeds een andere reden waarom er niets wordt overgemaakt.

    Uiteindelijk heeft S. V., of haar familie, nooit een cent naar Ninash overgemaakt, hoewel ze tegenover het Algemeen Dagblad blijft volhouden van wel. Maar dat is volgens de bestuurders van de stichting pertinent niet waar. Ook professor Malhotra bevestigt dat er nooit een cent is overgemaakt.

    Dat kàn natuurlijk ook haast niet, gezien de financiële situatie van V. Als klap op de vuurpijl wordt op 2 juli 2001, opnieuw beslag gelegd op het huis van S. V. Dit keer is de schuldeiser een juwelier. Het oud-kamerlid heeft er voor 17.500 gulden aan juwelen besteld en nooit betaald. Ze zou dat ongeveer een half jaar geleden hebben gedaan. Precies in de periode dat men in India dagelijks vergeefs op haar geld zat te wachten.

    In totaal tien mensen, van wie de meesten Tara S. V. heel goed kennen, verklaren tegenover Opgelicht?! dat ze niet in de ziekte geloven. Ze dragen een groot aantal dingen aan die daar op zouden wijzen. Een paar voorbeelden: op de dag dat Tara in een rolstoel naar de Kamer ging, was haar voormalige vriendin die ochtend nog bij haar geweest. De avond daarvoor waren ze flink wezen stappen, en de avond nadat Tara met de rolstoel naar de Kamer was gegaan was ze weer kiplekker.

    Wanneer mensen in haar directe omgeving naar haar behandelend artsen vroegen kregen ze nooit een direct antwoord. Ze noemde ooit drie artsen, maar twee van hen bestonden niet, en de derde kende haar niet.

    Met een andere vriendin ging ze 's ochtends nadat ze volgens eigen zeggen een chemokuur had gehad, naar het reisbureau om een reis naar India te boeken. Met deze vriendin ging Tara S. V. nog in april 2000 naar een ziekenhuis omdat ze haar borsten wilde laten verkleinen. Ze werd onderzocht en de artsen vonden geen enkele reden om haar niet te opereren.

    Eigen onderzoek en nog meer tegenstrijdigheden

    Opgelicht?! start naar aanleiding van deze informatie ook een eigen onderzoek en ontdekt de volgende dingen: In een interview in Opzij verklaart Tara S. V. dat ze is onderzocht door een kankerspecialist uit Houston. Als we contact zoeken met het Anderson Institute in Houston, inderdaad hèt centrum op het gebied van de kankerbestrijding, krijgen we te horen dat het extreem uitzonderlijk is dat artsen uit Houston komen om hier patiënten te onderzoeken. Wanneer dit in een uiterst geval wel zou gebeuren, hangt daar een prijskaartje aan dat start bij 10.000 dollar.

    In diverse interviews verklaart ze dat in India is vastgesteld dat haar ziekte inoperabel was. En dat ze daar een Pancha Karma, een speciale reinigingsbehandeling, heeft ondergaan. Maar een Pancha Karma duurt minimaal een halve dag en gedurende haar trip naar India is ze voortdurend in gezelschap geweest. Mensen die haar in India voortdurend hebben gezien, zeggen dat ze niet bij een dokter is geweest en onmogelijk een halve dag een behandeling kan hebben ondergaan zonder dat iemand dat gezien zou hebben.

    Volgens sommige vriendinnen had S. V. de neiging de waarheid nogal aan te dikken en te kleuren. Zo vertelt een voormalig hartsvriendin Opgelicht?! over hoe Tara een keer voor de tram viel. Ze had nauwelijks iets, maar belde verschillende mensen in het bijzijn van de vriendin met de mededeling dat ze zwaargewond was. Een verhaal dat daar wel erg op lijkt, komt later in verschillende interviews terug. Dit zou de gebeurtenis zijn die heeft geleid tot de ontdekking dat Tara S. V. kanker had. Nadat Tara flauwviel voor een rijdende tram, werd later in het ziekenhuis kanker geconstateerd. Volgens de hartsvriendin is dit verhaal totaal opgeblazen en is de ziekte van Tara S. V. één grote leugen.

    In een interview met het blad Hindorama, het nummer van mei/juni 2000, zegt ze dat ze wil gaan voor een derde termijn als kamerlid. Maar later zegt ze dat ze al sinds juni 1999 weet dat ze stervende is. Een jaar eerder dus.

    Op 18 juni zegt haar broer in een interview voor radio OHM dat Tara zelf niet meer het woord kan doen, omdat ze daarvoor te ziek is. Ze kan ook niet meer haar huis uit. Maar op 11 juli geeft ze nog een uitgebreid interview aan een blad voor oud-studenten. Ze vertelt dan zelf dat ze een dag eerder nog naar een ander huis is gaan kijken, dat ze vrijdag een afspraak heeft met Paul Rosenmöller, dat ze een week later een grote bijeenkomst zal gaan bezoeken en op 26 juli een reis naar Frankrijk zal gaan maken.

    In datzelfde radio-interview vertelt haar broer dat Tara wordt behandeld in het Antoni van Leeuwenhoek en dat mensen die het niet geloven daarheen kunnen bellen. Maar wanneer we navraag doen bij het ziekenhuis komt Tara S. V. niet in het patiëntenbestand voor. In het interview met het studentenblad, op 11 juli, zegt Tara S. V. trouwens zelf dat ze al een tijd niet meer in ziekenhuizen komt. Ook komt nergens concreet naar voren wat voor soort kanker ze heeft of waar en door wie ze wordt behandeld.

    Ons contact met Tara S. V.

    Opgelicht?! vroeg aan Tara S. V. om ons meer te vertellen over haar ziekte, zodat we alle geruchten de wereld uit geholpen konden worden. We waren bereid de hele zaak te laten varen als zij onze beweringen kon weerleggen met feiten. We wilden Tara S. V. vragen om een kwartier van haar tijd. Maar dat bleek geen eenvoudige opgave.

    In een interview voor een klein radiostation, Radio Radhika, nodigt Tara S. V. iedereen die niet in haar ziekte gelooft uit om bij haar thuis langs te komen. Ze is immers altijd thuis. Zonder dat we willen zeggen dat we haar niet geloven, gaan we op woensdag 11 juli op die open uitnodiging in. We bellen enkele keren aan bij het huis van S. V. Maar hoewel we zeker weten dat er iemand thuis is - we zien mensen het huis in en uit lopen - wordt de deur niet opengedaan.

    Om 16.00 uur, diezelfde woensdag 11 juli, bellen we haar vanuit de auto op. We krijgen V.'s nichtje aan de telefoon die ons vertelt dat haar tante in het ziekenhuis ligt. Dat is erg opmerkelijk, want dezelfde ochtend heeft ze het interview gegeven aan het studentenblad. En daarin zegt ze nadrukkelijk dat ze nooit meer in een ziekenhuis komt. Om half 6 bellen we haar opnieuw. Het nichtje zegt dat ze geen idee heeft wanneer haar tante terugkomt.

    We wachten nog een tijdje voor haar huis, maar keren uiteindelijk met lege handen terug. Woensdagavond worden we gebeld door iemand die zich voorstelt als de neef van Tara S. V. Zijn toon is nogal intimiderend. Hij meldt ons dat er een rechtszaak loopt tegen het Algemeen Dagblad, dat zal moeten rectificeren. Bovendien heeft de familie inmiddels 'drie internationale advocaten' verzameld. Tara S. V. is volgens hem te ziek om met ons te spreken. Nogmaals: dezelfde dag heeft ze een uitgebreid interview gegeven en verteld over diverse afspraken die ze later nog heeft.

    Donderdag 12 juli sturen we een fax, waarin we benadrukken dat we deze kwestie zo snel mogelijk uit de wereld willen helpen, we vragen Tara S. V. om een kwartier van haar tijd. Die middag worden we weer gebeld, dit keer door de oudste broer van Tara, die onder andere vertelt dat Tara in coma ligt en de trap niet af kan komen. Hij eindigt het gesprek met de woorden 'vertelt u mij alles maar'.

    Maar vanwege de gevoeligheid van de zaak, willen we alleen praten met Tara S. V. zelf. Dat laten we haar in een volgende fax, op vrijdag 13 juli, nogmaals weten. Zoals we ook laten weten dat we de journaliste hebben gesproken die woensdag nog bij haar op bezoek was, waaruit we kunnen opmaken dat een afspraak maken wèl mogelijk moet zijn en dat de uitspraken van haar broer niet kunnen kloppen. We verzoeken opnieuw om een kort onderhoud.

    We laten de ontvangst van alle faxen bevestigen, zodat daar geen misverstand over kan ontstaan. En later op dezelfde dag sturen we er nòg een. Maar er komt geen enkel antwoord meer.

    Maandag 16 juli sturen we een vijfde fax. We leggen S. V. uit dat we haar echt een aantal feiten willen voorleggen die te maken hebben met haar ziekte en dat we een ontmoeting in het kader van hoor- en wederhoor heel belangrijk vinden. We leggen uit dat we tegenstrijdigheden hebben gevonden in diverse uitspraken van haar en haar familieleden. We vragen nu al zes dagen lang om een kwartier van haar tijd en kunnen niet meer uit onder de conclusie dat het lijkt of mevrouw V. iets te verbergen heeft. Desondanks volgt er naar ons toe geen enkele reactie meer.

    Op 19 juli laat de broer van V. in het programma 2Vandaag weten dat Tara S. V. in coma is geraakt en thuis is. Op het moment dat hij dit beweert geeft V. een interview aan een redacteur van het Dagblad Trouw. Op zijn minst opmerkelijk.

    Wat volgens u de exacte waarheid over Tara S. V. zelf is, dat moet u voor uzelf bepalen. Mocht iemand twijfelen aan de feiten zoals we die in Opgelicht?! hebben gebracht: we hebben alle correspondentie en bewijsstukken bewaard en alle gevoerde gesprekken opgenomen. Wie er aan twijfelt, mag alles inzien.

    De Ninash Foundation kan ondersteund worden door geld over te maken naar: Giro 841 18 40 tnv. Stichting Faro te Gouda, onder vermelding van: Steun Ninash Foundation

  • Ook interessant